Czarnuszka siewna (Nigella sativa) nasiona

1,55

Czarnuszka siewna
(Nigella sativa)

Jednoroczna roślina zielna, pochodząca z Azji Zachodniej, Iraku i Turcji, dorasta od 20-50 cm, należy do rodziny jaskrowatych. Kwiaty delikatne, dość duże, o średnicy do 3 cm, zazwyczaj w kolorze blado niebieskim i białym. Owocem jest kapsułka w której znajduje się wiele nasion. Roślina ozdobna, uprawiana na rabatach, a także na kwiat cięty, dekoracyjne są również jej owoce.

Przez ponad 2000 lat, nasiona są używane w krajach orientu jako przyprawa i lekarstwo. Mają specyficzny ostry smak i korzenny (muszkatałowy) zapach. Ich smak przypomina sezam z lekką nutą kminku. W języku angielskim, przyprawa jest nazywana blackseed, czarny kminek lub czarny sezam. Są stosowane przede wszystkim do aromatyzowania słodyczy i trunków. Dodawana jako część mieszanki przypraw, jest składnikiem wielu receptur w kuchni bengalskiej, najbardziej popularna jako posypka na chlebie pszennym. W kuchni Bliskiego Wschodu znalazła swoje miejsce w recepturach tradycyjnych słodyczy i ciastek, często jest również używana do różnych rodzajów chleba ( np. Peshawari naan) lub jako ozdoba w sałatkach. W Turcji powszechnie używana do aromatyzowania bułek. W Bośni, nasiona są używane, szczególnie w stolicy Sarajewie, do nadania smaku wypiekom pieczonym na muzułmańskie święta religijne. W Armenii stosowana do wyrobu plecionego sera. Nasiona służą w kuchniach Europy jako dodatek do pieczywa, do przetworów warzywnych i aromatyzowania wina. Mielone stanowią dobry zamiennik pieprzu, gdyż u osób wrażliwych nie podrażniają błony śluzowej żołądka. Olej z czarnuszki jest stosowany w USA jako uzupełnienie diety i może być bezpiecznie spożywany np. na chlebie.

Nigella była znana i ceniona przez starożytnych Egipcjan. Nasiona i amfory wypełnione olejem z czarnuszki znaleziono w grobowcu Tutanchamona. Chociaż jej dokładna rola w kulturze egipskiej jest nieznana, wiadomo, że elementy złożone w grobowcu faraona zostały starannie wybrane. Nasiona znaleziono również w naczyniach Hetytów w Turcji z 2 tysiąclecia p. n. e. Znana była już w starożytnej Asyrii, wymienia ją też Biblia.

W starożytnej medycynie, była uważana za cenne lekarstwo na wiele chorób oraz panaceum. Jej własności lecznicze po raz pierwszy opisał grecki lekarz Dioskurides. Powiedzenia islamskiego proroka Mahometa podkreślało znaczenie rośliny “Słyszałem Wysłannika Boga, mówiącego, że czarny kmin to lek na wszystkie choroby oprócz śmierci”.

W dawnej Polsce była używana przez biedną ludność jako przyprawa zastępująca zbyt drogie przyprawy wschodnie.

Nasiona są tradycyjnie używane na Bliskim Wschodzie i krajach Azji Południowo-Wschodniej na różne dolegliwości. W czasach średniowiecznych, właściwości czarnego kminku były badane przez naukowców z krajów arabskich, autor “Kanonu medycyny”, twierdził, że nasiona mają właściwości pobudzania ciała energetycznego i że są one naturalnym tonikiem. Olej z czarnuszki był tradycyjnie używany do leczenia zapalenia skóry, oparzeń i egzem.

Jest również stosowany w medycynie naturalnej jako środek do łagodzenia alergii, egzemy, łuszczycy, do regulacji układu odpornościowego, astmy, w celu złagodzenia skutków ubocznych chemioterapii, na problemy trawienne, wysokie ciśnienie krwi, a także w medycynie weterynaryjnej. W indyjskiej medycynie jest używany do łagodzenia dolegliwości ciążowych.

Ostatnie badania kliniczne wydają się wykazywać działanie oleju z Nigella sativa, w różnych dolegliwościach, takich jak alergiczne zapalenie śluzówki nosa, astma i wyprysk atopowy. Olejku z czarnuszki używa się również do produkcji perfum. W indyjskiej medycynie nasiona Nigella sativa są stosowane do leczenia astmatyków. Wywar wykorzystuje się przeciwko wzdęciom, w przeziębieniach, do wywołania menstruacji i na bolesne miesiączkowanie. Wewnętrznie stosuje się ją również w przypadku nieżytu oskrzeli, w chorobach wątroby, przy kamicy żółciowej, skąpomoczu. Działanie moczopędne pomaga również zmniejszyć przedmiesiączkową retencję wody i napięcia. Jest silnym środkiem wobec pasożytów jelitowych. Zewnętrznie napary używane są przy trądziku, atopowym zapaleniu skóry i grzybicach skóry.

Właściwości: żółciopędne, moczopędne, wiatropędne, przeciwbakteryjne, przeciwbólowe, przeciwrobaczne, rozkurczające na mięśnie gładkie, wzmaga wydzielanie mleka, poprawia trawienie, reguluje miesiączkę i wzmacnia odporność.

0 w magazynie

Opis

Czarnuszka siewna
(Nigella sativa)

Jednoroczna roślina zielna, pochodząca z Azji Zachodniej, Iraku i Turcji, dorasta od 20-50 cm, należy do rodziny jaskrowatych. Kwiaty delikatne, dość duże, o średnicy do 3 cm, zazwyczaj w kolorze blado niebieskim i białym. Owocem jest kapsułka w której znajduje się wiele nasion. Roślina ozdobna, uprawiana na rabatach, a także na kwiat cięty, dekoracyjne są również jej owoce.

Przez ponad 2000 lat, nasiona są używane w krajach orientu jako przyprawa i lekarstwo. Mają specyficzny ostry smak i korzenny (muszkatałowy) zapach. Ich smak przypomina sezam z lekką nutą kminku. W języku angielskim, przyprawa jest nazywana blackseed, czarny kminek lub czarny sezam. Są stosowane przede wszystkim do aromatyzowania słodyczy i trunków. Dodawana jako część mieszanki przypraw, jest składnikiem wielu receptur w kuchni bengalskiej, najbardziej popularna jako posypka na chlebie pszennym. W kuchni Bliskiego Wschodu znalazła swoje miejsce w recepturach tradycyjnych słodyczy i ciastek, często jest również używana do różnych rodzajów chleba ( np. Peshawari naan) lub jako ozdoba w sałatkach. W Turcji powszechnie używana do aromatyzowania bułek. W Bośni, nasiona są używane, szczególnie w stolicy Sarajewie, do nadania smaku wypiekom pieczonym na muzułmańskie święta religijne. W Armenii stosowana do wyrobu plecionego sera. Nasiona służą w kuchniach Europy jako dodatek do pieczywa, do przetworów warzywnych i aromatyzowania wina. Mielone stanowią dobry zamiennik pieprzu, gdyż u osób wrażliwych nie podrażniają błony śluzowej żołądka. Olej z czarnuszki jest stosowany w USA jako uzupełnienie diety i może być bezpiecznie spożywany np. na chlebie.

Nigella była znana i ceniona przez starożytnych Egipcjan. Nasiona i amfory wypełnione olejem z czarnuszki znaleziono w grobowcu Tutanchamona. Chociaż jej dokładna rola w kulturze egipskiej jest nieznana, wiadomo, że elementy złożone w grobowcu faraona zostały starannie wybrane. Nasiona znaleziono również w naczyniach Hetytów w Turcji z 2 tysiąclecia p. n. e. Znana była już w starożytnej Asyrii, wymienia ją też Biblia.

W starożytnej medycynie, była uważana za cenne lekarstwo na wiele chorób oraz panaceum. Jej własności lecznicze po raz pierwszy opisał grecki lekarz Dioskurides. Powiedzenia islamskiego proroka Mahometa podkreślało znaczenie rośliny “Słyszałem Wysłannika Boga, mówiącego, że czarny kmin to lek na wszystkie choroby oprócz śmierci”.

W dawnej Polsce była używana przez biedną ludność jako przyprawa zastępująca zbyt drogie przyprawy wschodnie.

Nasiona są tradycyjnie używane na Bliskim Wschodzie i krajach Azji Południowo-Wschodniej na różne dolegliwości. W czasach średniowiecznych, właściwości czarnego kminku były badane przez naukowców z krajów arabskich, autor “Kanonu medycyny”, twierdził, że nasiona mają właściwości pobudzania ciała energetycznego i że są one naturalnym tonikiem. Olej z czarnuszki był tradycyjnie używany do leczenia zapalenia skóry, oparzeń i egzem.

Jest również stosowany w medycynie naturalnej jako środek do łagodzenia alergii, egzemy, łuszczycy, do regulacji układu odpornościowego, astmy, w celu złagodzenia skutków ubocznych chemioterapii, na problemy trawienne, wysokie ciśnienie krwi, a także w medycynie weterynaryjnej. W indyjskiej medycynie jest używany do łagodzenia dolegliwości ciążowych.

Ostatnie badania kliniczne wydają się wykazywać działanie oleju z Nigella sativa, w różnych dolegliwościach, takich jak alergiczne zapalenie śluzówki nosa, astma i wyprysk atopowy. Olejku z czarnuszki używa się również do produkcji perfum. W indyjskiej medycynie nasiona Nigella sativa są stosowane do leczenia astmatyków. Wywar wykorzystuje się przeciwko wzdęciom, w przeziębieniach, do wywołania menstruacji i na bolesne miesiączkowanie. Wewnętrznie stosuje się ją również w przypadku nieżytu oskrzeli, w chorobach wątroby, przy kamicy żółciowej, skąpomoczu. Działanie moczopędne pomaga również zmniejszyć przedmiesiączkową retencję wody i napięcia. Jest silnym środkiem wobec pasożytów jelitowych. Zewnętrznie napary używane są przy trądziku, atopowym zapaleniu skóry i grzybicach skóry.

Właściwości: żółciopędne, moczopędne, wiatropędne, przeciwbakteryjne, przeciwbólowe, przeciwrobaczne, rozkurczające na mięśnie gładkie, wzmaga wydzielanie mleka, poprawia trawienie, reguluje miesiączkę i wzmacnia odporność.